بارى عراقى اين دم بس ناخوشست و درهم * حال دلش دگر دم تا چون شود چه دانم « 1 » كعبه ، مركز بركات و هدايت [ مُبارَكاً وَ هُدىً لِلْعالَمِينَ ] « 2 » . كه پر بركت و وسيلهء هدايت براى جهانيان است . آن روز كه ابراهيم بزرگ آن قهرمان توحيد و معنى ، هاجر و اسماعيل را به سرزمين مكه آورد ، از قطره‌اى آب و ذره‌اى علف سبز در آن منطقه خبرى نبود ، بنا به نقل قرآن مجيد عرضه داشت : پروردگارا ! من زن و فرزندم را نزد خانهء تو ، در سرزمينى خشك و غير قابل كشت ، سكونت دادم ، خداوندا ! به خاطر اين كه نماز به پاى دارند ، تو اى آگاه بر تمام احوال ، دل مردمان را به ايشان توجه ده و از انواع ميوه‌ها و نعمت‌هايت آن مردم را بهره ده تا به شكر تو برخيزند . نتيجهء مبارك بودن آن جايگاه و قبول شدن خواستهء ابراهيم را در مسافرت ميليونى مسلمانان به آن جايگاه مىبينيد . اين مسئله از يك جهت و از جهت ديگر مبارك بودن اين خانه در اين است كه با كشش معنويش هزاران دل را منقلب كرده و هزاران نفس را از آلودگى پاك و هزاران معصيت كار را به صحنهء باعظمت توبه مىكشد . هدف از هادى بودن آن جايگاه هم در اين است كه مردم در آن محل و محيط

--> ( 1 ) - فخر الدين عراقى . ( 2 ) - آل عمران ( 3 ) : 96 .